سلام ، سلام امروزم رو در حالی مینویسم که از دست خیلیهاتون دلگیرم ، دلگیر و مشتاق برای اینکه بتونم بهتون کمک کنم و اینها با هم تضاد شدیدی دارن ،چون اشتیاق ما برای کمک به هم در حالیکه از هم دلگیر و ناراحتیم ممکن نیست .اول نمیخواستم فضای ذهن و کارتون رو با گفتن این حرفها مشغول یا منفی کنم اما بعد فکر کردم تیم همیشه روی تک تک افرادش برای حرکت به سمت هدف مشترکشون حساب میکنه( میدونم خیلی ها به این قضیه مشکوک هستن یا قبولش ندارن ،اما...)، پس بهتر دیدم باهاتون در میان بذارم.

دیروز Comment های قبلی بچه ها رو میخوندم ، دیدم که بیشترین نظرات طی زمان کنفرانس بوده و بعد از اون روز به روز کمتر شده البته این در حالیه که تعداد بازدید کننده ها روند تصاعدی داره . چیزیکه من رو دلسرد میکنه اینه که همون چیزی که ازش بر حذرتون کردم اتفاق افتاده، ‌انگار جو کنفرانس براتون خیلی جالبتر از خود کنفرانس و مطالبش بوده . بچه هایی که از شمال، تهران ، کرج، جنوب وخیلی جاهای دیگه Comment گذاشتین یا از خیلی جاهای دیگه با وبلاگ ارتباط داشتید و مشتاقانه پیگیر بودید،  از خودتون پرسیدید که چه بلایی سر شور و شوق بینظیرتون اومده!!!؟ چرا همیشه حاشیه براتون جذابتره؟

از اینا بدتر اون لیدرهایی هستند که اتفاقا با هم مستقیم کار کردیم ولی با اینکه به همشون SMS دادیم که این پل ارتباطی ماست و آغوش TT  همیشه برای لیدرهاش بازه ، هیچ جواب مثبت یا حتی منفی ندادند. یا شاید اصلا به وبلاگشون سر نزدن. انگار ما همگی دوست داریم فقط سرویس بگیریم و هیچ تلاشی برای اینکه خودمون هم حداقل برای خودمون قدمی برداریم نمیکنیم.

یاد صحبتهای مهراب میافتم وقتی با تاسف از کم لطفی لیدرها حرف میزد شاید اون وقتها من هم مثل شما خیلی به این موضوع توجه نمیکردم، پیشنهاد میکنم همگی اون فایل Power Point پرواز غازها رو ببینیم (‌اونهایی که ندارند توی سایت مهراب هست ، توی Info CD تلاش تیم هم هست) ، به بخش کوآ کوآ کردن غازها حین پرواز خوب توجه کنید شاید به حرکتتون جهت درستری بده.امیدوارم.